Διόνυσος, ο αιώνιος έφηβος θεός!

      

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ήταν γιος του Δία και της Σεμέλης, θυγατέρας του Κάδμου.Όταν έζωσαν φλόγες το ανάκτορο του πατέρα της, με παρέμβαση της Γαίας διασώζεται το βρέφος και ο Δίας το τοποθετεί στον μηρό του. Από τη μια πλευρά η πυρκαγιά του παλατιού, από την άλλη οι αστραπές του Δία έδωσαν στον Διόνυσσο την επωνυμία πυριγενής, ενώ το γεγονός ότι συνέχισε την κύησή του στον μηρό του πατέρα του, του έδωσαν τις επωνυμίες μηρορραφής, δυσσότοκος, διμήτωρ. Την κατάλληλη στιγμή γεννάται και παραδίδεται σε δώδεκα νύμφες, ή υδάτινα πνεύματα, τις Υάδες , οι οποίες γίνονται τροφοί του θεϊκού παιδός. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης από τον θεό Δία, αργότερα, εξυψώθηκαν στο ουράνιο στερέωμα, όπου λάμπουν ως αστερισμός των Πλειάδων. Στην αρχή το μίσος της Ήρας οδηγεί τον Διόνυσο στην τρέλα και περιπλανάται στην Αίγυπτο και την Συρία. Θεραπεύεται όμως από την Ρέα, στην Φρυγία, που του διδάσκει την τελετουργική λατρεία, ορίζοντας ακόμη  το ένδυμά του ίδιου αλλά και των ακολούθων του.
Υπηρέτες και σύντροφοι του ήταν οι Σάτυροι, οι Μαινάδες, οι Σειληνοί, οι Βησσαρίδες,  οι Κλώδωνες, οι Βάκχες,οι Μιμαλλόνες και όλοι είχαν σαν αγαπημένη ασχολία το παίξιμο αυλού και κιθάρας,την μέθη και τον τρύγο.

    Ο Διόνυσσος συνεχίζει την περιπλάνησή του ανα τον κόσμο διδάσκοντας τις τελετές του και την αμπελοκαλλιέργεια. Σύμφωνα με τον Ησίοδο γνωρίζει στην Νάξο, την Αριάδνη, κόρη του Μίνωα βασιλιά της Κρήτης, που του χάρισε δύο γιους, τον Στάφυλο και τον Οινοπίωνα, αλλά και μια κόρη, την Ευάνθη.

    Οι αρχαίοι πρόγονοί μας αγαπούσαν και υπηρετούσαν με πάθος τον Διόνυσσο, έναν θεό που το όνομά του συνδέθηκε με τους εορτασμούς της βλάστησης, της γονιμότητας και της προστασίας των καλλιεργειών, κυρίως της αμπέλου. Προς τιμήν του διοργανώνονταν  μεγαλοπρεπείς εορτές, όπως: τα Κατ’ αγρούς Διονύσια ή Μικρά (Δεκέμβριο), τα εν άστει Διονύσια ή Μεγάλα (Μάρτιο), τα Λήναια,(Ιανουάριο), τα Ανθεστήρια (Φεβρουάριο-Μάρτιο). Κοινό στοιχείο στις λατρευτικές πρακτικές του είναι το στοιχείο της έκστασης, ενίοτε της οργιαστικής φρενίτιδας, που προκαλεί η πόση του οίνου και απελευθερώνει από τις φροντίδες της καθημερινότητας. Με τον Διόνυσο πραγματοποιείται η επιστροφή στο «ζωώδες πάθος» της Φύσης, μακριά από τις δεσμεύσεις που επιβάλλει ο εξορθολογισμός, κάτι που διαφαίνεται  άμεσα στις Βάκχες του Ευρυπίδη.

   Το όνομα του Διόνυσου συνδέθηκε ακόμη με μια από τις αρτιότερες μορφές του ελληνικού λόγου, το δράμα. Από τον Διονυσιακό Διθύραμβο γεννήθηκε ακόμη η τραγωδία και η κωμωδία, ενώ κατά την διάρκεια των μεγαλοπρεπών εορτών γίνονταν και θεατρικοί αγώνες, στο θέατρο του Διονύσου, κάτω από την Ακρόπολη.